Czy budynek niskoemisyjny i budynek zrównoważony to to samo?

Jyrki Kesti, Technology Director, Ruukki
maj 15, 2019

W związku z tym, że efektywność energetyczna nowych budynków zaczyna osiągać optymalny kosztowo poziom w Europie, uwaga przesuwa się w stronę emisji CO2 na etapie budowy.  Matematyka w obliczaniu wpływu produkcji materiałów budowlanych na środowisko jest w zasadzie prosta: wpływ na środowisko (tzw. ślad węglowy) równa się masie materiałów budowlanych pomnożonej przez ich emisje CO2/kg. Dlatego oczywiste jest, że konstrukcje drewniane, ze swoją niską masą i mniejszymi emisjami na 1 kg, mają mniejszy wpływ na środowisko od innych materiałów. Jednak w rzeczywistości nie jest to takie proste, gdyż kalkulacje wpływu na środowisko uwzględniają wiele znaków zapytania związanych z granicami systemów oraz różnymi scenariuszami cyklu życia produktów.  W przypadku emisji dwutlenku węgla, perspektywa czasowa nie jest prostym tematem. Czy chcemy radykalnie redukować emisje CO2 teraz i nie myśleć o tym, jak to wpłynie na przyszłe emisje, lub czy powinniśmy zastanowić się nad rozwojem redukcji remisji w perspektywie dziesiątek lat?

Różne materiały przynoszą korzyści w różnych cyklach życia. Pozytywną stroną konstrukcji drewnianych jest to, że działają jak zbiorniki węgla w budynku tak długo, jak długo budynek jest w użyciu, ale po rozbiórce konstrukcje służą głównie jako odpady energetyczne, a skumulowany w nich dwutlenek węgla uwalniany jest ponownie do atmosfery. Dodatkowo, znaczny wzrost wycinki drzew i budownictwa z drewna zmniejszy zdolności sekwestracji dwutlenku węgla przez lasy, gdyż odnowione lasy zwiążą taką samą ilość dwutlenku węgla dopiero po dziesiątkach lat. Etap produkcji stali generuje dużo emisji, ale po produkcji stal jest praktycznie w nieskończoność w obiegu i przyczynia się do redukcji emisji w przyszłej produkcji stali proporcjonalnie do ilości użytej stali z recyklingu. Konstrukcje stalowe są także łatwe w stosowaniu, gdyż można je szybko rozebrać i użyć ponownie w przyszłości przy niewielkim odświeżeniu. Końcowy wpływ na środowisko zależy od tego, jaką wagę przykłada się do różnych etapów cyklu życia. Te priorytety nie zostały jeszcze zdefiniowane i potrzebna jest aktywna debata w czasie, gdy poszczególne kraje europejskie rozwijają własne regulacje w zakresie redukcji emisji dwutlenku węgla w budynkach.

Zrównoważone budownictwo dąży naturalnie do czegoś więcej niż tylko emisje dwutlenku węgla. Jeśli górna granica emisji CO2 definiowana jest dla różnych typów budynków jako osobny czynnik, czy doprowadzi to do niskich emisji kosztem innych wskaźników zrównoważonego budownictwa? W niemieckiej certyfikacji środowiskowej DGNB, wpływ emisji na środowisko jest zaledwie jednym z elementów w ocenie jakości środowiskowej budynku. Pozostałe kryteria dla zrównoważonego budynku obejmują czynniki techniczne, ekonomiczne, operacyjne i jakość procesów w budynku. Wybrane konkretne wskaźniki dla tych kryteriów to, przykładowo, elastyczność i adaptowalność budynku, izolacja akustyczna, konserwacja elewacji oraz rozbiórka lub ponowna używalność konstrukcji. Metale spełniają dobrze wiele z tych kryteriów i ze swojej natury są trwałe, wymagają niewielkiej konserwacji przy minimalnych kosztach bieżących, są łatwe do identyfikacji i demontażu, podczas gdy zachowują swoją wartość rynkową i łatwo wracają do łańcucha wartości.

System kalkulacyjny w przepisach nie może być zbyt skomplikowany, ale to jasne, że same emisje dwutlenku węgla nie mogą określać poziomu zrównoważenia budynków. Projektanci i cała branża muszą mieć możliwość tworzenia innowacyjnych i zrównoważonych rozwiązań przy użyciu wszystkich materiałów.

Jyrki Kesti
Technology Director, Ruukki

Skontaktuj się z Jyrkim przez Twitter: @JyrkiKesti
Email

Najnowsze wpisy